รักมีจริง ที่ไม่มีจริง…ไม่มีรัก

วิปโยค โศกสะท้าน รวง…จิต
เนรมิต ปฎิกูล ดุจ…ภูผา
รักระเริงระรื่น ชื่น…อุรา
แต่ ท ว่า หาได้มีรัก..ในรักจริง.

เจ้าแสวงหา “รัก” เมื่อได้รักเจ้ารัก เมื่อไร้รัก เจ้าไร้ “รัก”

รักนั้นมีจริงแต่ที่ไม่จริง…ไม่มีรัก เพราะเจ้ามีรัก จึงมีเจ้าจริง

แต่ที่จริง ตัวเจ้าไม่มีรัก เมื่อเจ้าแสวงหารัก เจ้าจักไม่พานพบ

เพราะรักพานพบที่ลึกสุดในสหัชวิญญาณของเจ้า

เพราะรัก ลึก จึงเป็นดั่งศึก ชิงหารัก

เมื่อเจ้าค้นพบรักก่อเกิดประจกษ์ เบ่งบาน เบาบาง พลิ้วไหว ไร้ศึก

เจ้าสงบ เย็นเบา โล่ง โปร่งจิต รักลึก ดิ่งด่ำ รักจึงปรากฏ

เมื่อรักแท้เจ้าปรากฏ ความชอุ่มชุ่มอุรา เด่นชัด สว่างจ้าจบครบภพชาติกำเนิดคืนกลับ

ความรักไร้ซึ่งแหล่งร่างจองจำ สิ้นเงื่อน ขาดใย ไร้รัก กลับสู่รัก พิภพ จบการแสวงหา

“เพราะรักแท้ คือรัก” ประจักษ์ เอื้อสรรพสิ่ง ไร้เงื่อนไข คำอ้าง สงบ เมื่อพบรัก.

 

แม่ครูน้อย

No Comments

Give a Reply