ร้องไห้ไร้น้ำตา

เจ้าเดินทางมาเพื่อลาข้ามเวลามายาวนาน และผ่านการเวลาที่รอคอย ใครคนหนึ่งที่จะเป็นสะพานให้เจ้าเชื่อมต่อ

เพื่อสร้างเรือนร่างมายาสมมุติชั่วคราว การเดินทางและรอคอยของเจ้าที่ยาวนาน

เจ้ามาเพียงเพราะมาครวญคร่ำและร้องไห้ ผิดหวังเช่นนั้นหรือ เจ้ามาเพื่อเสียน้ำตาเช่นนั้นหรือ?

หาใช่เหตุผลที่ซื่อจริงต่อการเดินทางไม่ หากเจ้ารู้ความจริง ว่าเจ้านั้น “ไร้น้ำตา” ไร้ความรู้สึก ไร้ความนึกคิดใดๆ

เจ้าจะยังยอมรับความจริงได้ในข้อนี้ดีหรือไม่ หยดน้ำโรยรินจากสองตา จากความเขลา เอ่อท่วมท้นล้นเกินสมุทร

ความเสียใจของเจ้าเปรียบเหมือนสายฟ้าที่ระส่ำระส่ายล่อสายฝน ความวิกฤต โกรธแค้น เช่น ดัง มหาพายุที่โค่นดับ

แม้กระทั่วตัวเจ้าเอง (วังวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า) ด้วยอำนาจกลลวงที่เจ้าไขว่คว้าหาเหตุผลเงาของตัวเจ้าเอง

เจ้าหลงลืมความจริงของตัวเอง ฤ เจ้านั้นเบิกบาน แจ่มชัดใส ไร้ตัวตนพูนพร้อมด้วยความรัก เมตตาและมหากรุณาที่ยิ่งใหญ่

….เจ้าลืมตนเองไปได้อย่างไร

แม่ครูน้อย

No Comments

Give a Reply